We waren die dag extra vroeg bij de kerk, vooral met het oog op parkeren. Omdat ik nog een pakketje moest wegbrengen naar een DHL-punt — zo’n kleine kilometer verderop — besloot ik de gelegenheid te benutten. Als ik me toch onder de mensen zou begeven, kon ik net zo goed wat flyers meenemen om mensen uit te nodigen voor één van de twee kerstnachtdiensten.

Het was koud. Rond het vriespunt, maar de gevoelstemperatuur lag duidelijk lager. Toch ging ik op pad. Al op de Boezemsingel raakte ik in gesprek met een jongen die me de weg vroeg naar… onze kerk. Ik gaf hem een flyer, vertelde dat hij er bijna was en zei lachend: “Dan zie ik je zo wel.”

En inderdaad: toen ik later terugkwam, stond hij al te praten met Robbie, een gemeentelid, bij de camera’s. Hij was last-minute ingevlogen omdat er een cameraman te weinig was. Robbie en hij volgen allebei een opleiding in die richting, dus het klikte meteen. We maakten een praatje, maar ergens voelde ik: dit is nog niet klaar.

Na de dienst bleven we nog even hangen om te chillen en wat te snacken. Ik zocht hen weer op. Na wat luchtig geklets over koetjes en kalfjes kwam het gesprek vanzelf op geloof. We spraken verder over Jezus, het Lam — en toen gebeurde het mooiste: hij gaf zijn leven aan Jezus.

Hij is, net als Robbie, 15 jaar oud. Hij zal verder gediscipeld worden door een vriend en ging naar huis met een Bijbel — zowel digitaal als fysiek — én een boekje. Maar bovenal ging hij naar huis met iets veel groters: een nieuw leven