Getuigenis van Johan

Ik schrijf je vanuit Curaçao, Arie—vanavond vliegen we terug. Maar ik móét delen wat de Heer de afgelopen dagen deed.

In het vliegtuig viel mijn oog op een vrouw. De Heer liet me zien dat ze pijn had. Ik stond op, liep naar haar toe en vroeg zacht: “Je hebt pijn, hè?”

“Ja,” knikte ze, “in mijn knie.”

Ik bestrafte de pijn in Jezus’ Naam. Ze keek verbaasd op: “Het wordt minder!” De vrede die op haar gezicht kwam, was onbetaalbaar.

We landden tussentijds in Punta Cana (Dominicaanse Republiek). Daar nam een man plaats naast me. Na een tijdje vroeg ik: “Weet je dat God van je houdt en een geweldig plan voor je heeft?” Hij keek eerst verrast, maar ontspande toen. Hij bleek uit Rotterdam te komen en naar de Dominicaanse Republiek te gaan om te werken. Na ons gesprek vroeg ik: “Wil je Jezus aannemen als je Redder en Zaligmaker?”

Hij aarzelde geen moment. “Ja.”

We baden samen het zondaarsgebed. Hij beloofde contact op te nemen zodra ik weer in Nederland ben.

Op Curaçao trokken we een dag op met een broeder om het eiland te verkennen. In een restaurant werd ik geraakt door de bedrijfsleidster. Na het eten liep ik naar haar toe. Geen script, geen lange inleiding. “Ben je gelovig?” vroeg ik.

“Jawel…?” antwoordde ze, met een vraag in haar stem. De broeder stond al op ons te wachten, dus ik had niet veel tijd. “Als jij Jezus aanneemt,” zei ik, “zal door jou het hele restaurant Hem leren kennen.”

“Wáúw… meent u dat?”

“Ja,” zei ik. “God zal Zijn plannen met jou waarmaken.” Ze bad ter plekke het zondaarsgebed. God is goed.

Op dat moment kwam een personeelslid naar ons toe. Hij gaf me een hand, met in zijn ogen dezelfde vraag: “Wat zij heeft… dat wil ik ook.” We baden, en ook hij ontving Jezus.

Eén reis, drie ontmoetingen, drie mensen die nu voor eeuwig bij Jezus horen. Niet omdat ik alles perfect doe of een script volg, maar omdat de Heer deuren opent en wij alleen maar hoeven te gehoorzamen.

God is goed