‘Zullen we weer eens in Sliedrecht gaan enkelen?’, vroeg Margreet, mijn geliefde vrouw. Dus we gingen erheen, even snuffelen in de uitverkoop. Bij een damesmodezaak gingen we naar binnen. Ze vind een leuk jasje en laat dat apart leggen. We gaan nog even een verdieping hoger. Één van de verkoopster vraagt of ik koffie wil en komt bij me zitten. Ik complimenteer haar met haar gympen die leuk bij haar jurk passen. Ze vertelt dat ze steunzolen heeft en zo komen we op gelijke benen. Ik mag ze meten en het linker is zeker 1,5 cm korter. Ik gebied ze gelijk te komen in de Naam van Jezus, wat gebeurt. We praten wat verder, haar man heeft Parkinson en laat alles uit zijn handen vallen, of God dat ook kan genezen. Ik beaam dat, omdat voor God niets te wonderlijk is. Ze is van huis uit van een zware kerk, voor de insiders CGK, rechterflank, categorie zwarte kousen, toen haar oma begraven werd was er alleen maar hel en verdoemenis te horen geweest, waarop ze God en de kerk vaarwel zei. Maar vandaag mocht ik haar vertellen van een God vol liefde en genade. Die wilde ze graag leren kennen, en even later nodigde ze Jezus uit in haar hart!

Btw, het jasje van Margreet was afgeprijsd volgens het kaartje, maar niet in de kassa. Uiteraard kreeg ze het voor de afgeprijsde prijs

God is goed!