Geweldige dienst vanmorgen in Kom en Zie. Elf, of twaalf mensen lieten zich dopen en begroeven hun oude leven in het watergraf om er vervolgens weer nieuw uit op te staan.
Ik zag voor de dienst al een meisje lopen met twee krukken. Ze liep aan de andere kant van de zaal en ik had geen vrijmoedigheid om er op af te stormen. Later zag ik haar weer, haar zusje werd gedoopt. Ze stond vooraan om te kijken. Toen ik de dopelingen ging feliciteren zat ze naast haar zusje. ‘Heer, als U wilt dat ik voor haar ga bidden, moet U het maar regelen’ zei ik tot de Heer. Dat deed Hij dus. Ze liep achterop en raakte me zachtjes met een kruk. ‘Sorry’ zei ze, ‘geeft niks’ antwoordde ik, waarom heb je ze? Ze vertelde dat ze haar enkelbanden had geblesseerd met kickboksen. ‘Mag ik voor de bidden?’ Dat mocht. De pijn werd minder, dus bad ik nogmaals en toen was het weg. ‘Bizar’ riep ze uit. Haar moeder was er bij komen staan. ‘Durf je het zonder krukken te proberen?’ vroeg ik. Dat durfde ze niet, ze liep een eindje met me aan de arm, maar durfde toch niet los te lopen. Ze gebruikte uit voorzorg toch nog liever haar krukken. Ik bid dat ze de moed vind om het thuis zonder krukken te proberen, want de pijn bleef al die tijd weg!
Even later namen moeder en dochter gezamenlijk de Here Jezus aan.
Bastienne Yazie Bakker stond erbij. Feest in de hemel!